|
سلام دوستان !
امروز اومدم بگم که ممکن تا مدتی را نتوانم آپ بشم برای همین از قبل معذرت مرا بپزیرید .
راستش امتحان کانکور دارم و لازم است تا سه ماه بعد حسابی خرخونی کنم
خوب تا اینکه دوباره میام پیش تون خدا حافظ برام دعا کنید.
راستی عکس هم ندارم تا براتون بذارم ! + نوشته شده توسط H.W در نهم آبان 1386 و ساعت
12 بعد از ظهر |
+ نوشته شده توسط H.W در سی ام مهر 1386 و ساعت
1 بعد از ظهر |
نمی دانم چقدر !
فقط می دانم که برای هر لحظه نبودنت دروغ گفتم. بودنت نبودنت ... .... همه و همه دروغی بیش نبود حالا من موندم و تنهایی هام من و دروغ هام دروغ هایی که برای اثبات بودن تو گفتم.
خیلی وقته که دیگه دروغ گفتن ام یادم رفته یادم رفته روزی قرار بود بیایی حتی یادم رفته که در هر روز چند صد بار برای آمدنت دلم می تپید؟!؟ + نوشته شده توسط H.W در بیست و هشتم مهر 1386 و ساعت
11 قبل از ظهر |
چهار پنج سال بیشتر نداشتم که عشق شعر گفتن افتاد به سرم و خواستم شاعر شوم ولی چه طوری؟ نمی دانستم برای همین رفتم پیش مادرم و گفتم: مادر شاعرا برای چی شعر می نویسند ؟ مادرم بدون اینکه به عمق سوال من فکر کنه خیلی راحت جواب داد : خوب برای زنده گی برای غمای شان و برای کسایی که دوستش دارن ... این شد که من از آن روز به بعد ، برای هر روز زنده گیم برای هر چیز که مرا غصه میداد و برای تمام ان هایی که دوست شان داشتم شعر نوشتم. " این زنده گی من است؛ من هر روز از خواب بیدار می شم صبحانه می خورم با عروسکام بازی می کنم و تازه به مادرم هم کمک می کنم ولی یادم است که هیچ وقت نه دَوَم چون دویدن کار پسرا است از هیچ دیواری هم بالا نرم ولی همیشه تعداد سوالات با این شعر ها همراه بود! من هیچ وقت نفهمیدم چرا پسرها در بازی هاشان حق دارن بلند بلند بخندند و سرو صدا کنند . مثل بیرون از حویلی را که سرو صدای بازی پسرها می آید و من هیچ وقت ندیدمش. راستی من دلم میخواد برای ارغوان هم شعر بگویم چون او سه ماه پیش پدرش را از دست داد من برای ارغوان خیلی غصه ام می گیره ولی نمی دانم چطور این را به او بگویم چون او ناراحت تر میشه و راستی برای مادرم هم شعر می نوشتم چون او را از همه بیشتر دوست داشتم ؟!؟ این شیوه فکر کردن من تا 11 سالگی ادامه داشت ولی وقتی 11 سالم شد دنیا به نظرم تغییر کرد در او موقع همه می کوشیدند تا به من یاد بتن که چطور مثل یک دختر خانم نوجوان فکر کنم ، ولی فراموش کرده بودند که به من مثل یه انسان فکر کردن را یاد دهند با همه این ها هنوز هم شعر می نوشتم من هر روز از خواب بیدارم می شوم دیگه صبحانه نمی خورم چون باید اول جویلی را جاروب بکشم صبحانه بابا را اماده کنم و ببینم برادر خواهر های کوچکترم دیگه بهانه چی رو گرفتن می دونم که هنوز هم زیاد بزرگ نشدم چون وقتی ارغوان از پیشم رفت کسی اجازه نداد باهاش خداحافطی کنم برای همین من او روز برای ارغوان دو تا شعر نوشتم نوشتم: ارغوان رفت و من خیلی غصه ام گرفت نوشتم : ارغوان رفت و من ارغوان را خیلی دوست داشتم!!!!!!!!!!!!!!!!!!! اینکه دقیقاً چند سال دیگر توانستم با این قوانین زنده گی کنم درست یادم نیست ولی بیشتر از هفده سال نداشتم که ذهنم انقلاب کرد فهمیدم تمام اون روز هایی که باید بلند بلند می خندیدم را از من گرفتن فهمیدم اصلاً هم زنده گی خوابیدن و بیدار شدن نیست فهمیدم هیچ کدام از شاعرا مثل من شعر نمی گن فهمیدم اونایی که من نوشتم شعر نبوده فکر های یک دختر بچه بوده فهمیدم دنیا چقدر بزرگ است فهمیدم اگه بخواهیم کسی را شاد کنید باید کمی غصه بخوریم فهمیدم بین خوب و بد چقدر فاصله است و گام های ما ادم ها گاهی چقدر بلند و بی معنا می شود و چه راحت قضاوت می کنیم من در خودم این انقلاب را آنقدر وسیع تجربه کردم که دیگه فراموش کردم باید شبیه کی ها زنده گی کنم برای همین کمی بعد متوجه شدم با تمام آدم های دور و برم فرق کردیم حتی با مادرم چون او هنوز هم مثل وقتی که من 5 ساله بودم فکر میکرد برای همین هنوز که هنوزه خیلی باهم اختلاف نظر داریم. حالا من می دَوَم بازی می کنم بلند بلند می خندم و حتی می خندانم و این زنده گی من است! ولی همیشه یادم می مانه که هیچ کس را مجبور نسازم تا با قوانین من زنده گی کنند!؟!
+ نوشته شده توسط H.W در نهم مهر 1386 و ساعت
10 قبل از ظهر |
اومدم که یه چیزی بنویسم
اما هیچی به خاطرم نرسید! شاید دلیلش گرسنه گی و ماه رمضون باشه نمی دونم؟ برای همین این ها را نوشتم تا بگم من هستم ............... حتی اگر چیزی هم نه نویسم
راستی این روز ها هوا کم کم سرد شده و سوز سرما را میشه در بیرون حس کرد ! برای همین سردی آفتابگردونام پژمرده شدن و دارن میمیرن تو رو خدا براشون دعا کنید اگه اونا برن من خیلی دلگیر می شم
+ نوشته شده توسط H.W در هفتم مهر 1386 و ساعت
1 بعد از ظهر |
امروز عکس کسی را روی پرده ذهنم تصَور کردم عکس کسی را که هیچ وقت ندیده بودمش کسی شبیه همه کس و یا . . .
امروز من تصویر خیالی تو را در ذهنم کشیدم تصویری از بزرگترین دروغی که در عمرم گفته بودم نه دیگر دستمانم تاب تحریر این را ندارد که بنویسد! تا طرحی از این تصویر بکشد من خسته ام خیلی خسته ... + نوشته شده توسط H.W در سوم مهر 1386 و ساعت
10 قبل از ظهر |
گاهی در خاطراتم و گاه چون ثانیه های زنده ی هر روزم تکرار می شوی می دانم که حال دیگر نیستی اما خاطره بودنت همچنان با من است! + نوشته شده توسط H.W در سی و یکم شهریور 1386 و ساعت
9 قبل از ظهر |
نشانی . . . . خانه دوست کجاســـــــــــــت در فلق بود که پرسید ســــــــــــــوار آسمان مکثی کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد رهگذر شاخه نوری که به لب داشـــــــــــــــــت به تاریکی شن ها بخشیــــــــــــــــــــــــــــــــــــد و به انگشت نشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان داد سپیداری و گفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت نرسیده به درخــــــــــــــــــــــــــــــــــت کوچه باغیست که از خواب خـــدا سبز تر اســــــــــــــــــــت و در آن عشــــــــــــق به انــــــــــــدازه پـــــــر های صداقت آبی
+ نوشته شده توسط H.W در بیستم شهریور 1386 و ساعت
9 قبل از ظهر |
روی این کارت خیلی کار کردم و جمله روش هم مربوط به سالها قبل است از یک شعر تقریباً بلندی که موقعی برای بهترین دوستم حبیبه ( که ما بهش می گفتیم حبیب جرقه * ) نوشته بودم.
خیلی خوب یادم است که: عصر بلند یک پنجشنه تابستان بود که هر دو سوار اتوبوس شده بودیم. اینکه در راه چقدر حرف زدیم و خندیدیم بماند تا اینکه اتوبوس رسید به ایستگاه خانه ما؛ من به ناچار از حبیب خداحافظی کردم و پیاده شدم. ولی وقتی پیاده شدم بجای اینکه وارد کوچه خانه شوم؛ همان جا ایستادم و به ادامه مسیر اتوبوس خیره شدم که در امتداد یک خط راست در حرکت بود و آنقدر در این خط مستقیم رفت که آهسته آهسته از چشم من ناپدید شد . این بود که قسمت اول این شعر شکل گرفت: و رفت و رفت در امتداد جاده ای که انتهایش خورشید داشت می رفت تا برای آخرین بار با آسمان غبار آلود شهرمان وداع کند و این راست هم بود چون همان چند ثانیه تماشای مسیر حرکت اتوبوس بود که آن روز مرا به غروب رساند . آفتاب غروب کرد و اغروبش درست شبیه حس دلتنگی من بود. دیگر فرصتی برای برگشت به گذشته و خاطره آن روز زیبا نبود برای همین فقط در ادامه شعرم نوشتم: کاش بودی و می دیدی وقتی نیستی آسمان چقدر دلگیر است!
* راستی من بعد آن روز؛ دیگر هیچ وقت حبیبه را ندیدم! ولی این شعربرای همیشه جاودانه ماند. + نوشته شده توسط H.W در دوازدهم شهریور 1386 و ساعت
10 قبل از ظهر |
این هم جاهای پای من که به تکرار می روند.
+ نوشته شده توسط H.W در دهم شهریور 1386 و ساعت
4 بعد از ظهر |
اینجا خانه ی دل من است. . .
دیشب تمام دفتر خاطراتم پرپر شد و لست تمام نام ها و عکس هایی که بود همه گم شدند. حالا دیگر من تمام آن لست ها را روی تخته سیاه حاظر بین یادداشت روزم می نویسم. و همه را هم تاریخ زدم امروز / / 1386 تاریخ / /
یا اینطور :
امروز .... شنبه؛ آغاز یک تکرار دیگر است و من مثل همیشه آغازگر آن. دوباره همان ارقام قبلی اند که با کمی جابجایی تکرار می شوند و ما مثل همیشه در این تکرار ها اشتباه می کنیم برای اینکه فرق این جابجایی را نمی دانیم من خودم را مقصر می دانم از اینکه تبعید شدم به این تکرار ها. من دلم آغاز فجیع می خواهد انقلابی با شکوه من دلم تغییر می خواهد تحولی عظیم چیزی فراتر از تکرار من از این پی هم نوشتن ها از ادامه دادن ها از مسیر های یکرنگ خسته شدم . از گفتن جملات مکرر از شکایت از غم از خنده از تبسم های بی معنا خسته شدم. " خسته شدم بس که دلم دنبال یک بهونه گشت بس که ترانه خوندم و برگ زمونه بر نگشت باز هم کلاغ قصه ها رفت و به خونش نرسید عکس سوار عاشق و هیچکی تو آیینه ها ندید!" و این هم خود نوعی تکرار است تکرار دلتنگی دلم می خواهد حتی دل تنگی هایم هم تغییر کند اصلاً چرا یک روز دل کسی برای باران تنگ نشد ؟ من دلم می خواهد دلم به جای بهار! برای رسیدن زمستان تنگ شود. اصلاً به کسی چه؟ اگر من بین تمام گل ها عاشق آفتابگردانم! کسی چه می داند که در دل من چقدر جا است دل من برای چه کسایی تپیده کسی چه می داند که من چند بار در روز برای بوییدن یک شاخه گل خودم را خم کردم و در نوازش سبزی برگ ها چه عاشقانه هایی سرودم. من حتی بار ها برای یک لبخند چقدر گشتم و یک نگاه مهربان را ازچه کسانی گدایی کردم ! ولی دریغ! دریغ که : هیچ کس نداست من دوست داشتم همیشه قهرمان کارتون دختر کبریت فروش باشم و کسی ندانست که خندیدن را من چه آسان می آموزانم! و حتی اینکه من عکس سوار عاشق را هم دیدم ولی آن سوار آنی نبود که من دنبالش می گشتم او با گرد پای اسبش غباری بر چشم ها نشاند و حالا ازپس او حتی آدم ها یکدیگر را هم نمی بینند . . . نمی دانم چرا ؟ چرا اینروز ها آرزوها کم شده اند خیالات کوتاه! چرا همه فقط امید وارند به چیزی هایی که ممکن است هیچ وقت پیش نیاید. چرا همه خودشان را به نادانی می زنند آیا این ها نمی دانند نمی دانند که جواب سلام پاسخ یک لبخند ارزش یک جمله کوتاه چقدر دست یافتنی است. پس چرا آن را دریغ می کنند!؟! + نوشته شده توسط H.W در دهم شهریور 1386 و ساعت
4 بعد از ظهر |
دیروز روز تولدم بود
وای از یک شب پیش مثل بچه کوچولوها بهونه گیر و اخمو شده بودم و تازه کلی توقعاتم ام بالا رفته بود. خلاصه از اول صبح که بلند شدم همش خراب کاری می شد دیدم تا اوضاع بالا نگرفته رفتم جلوی آینه به خودم گفتم : ببین دخترک امروز اخم و تخم ممنوع ! لبخند یادت نره! حالا شما فکرشو بکنید که این جمله تا عصر چند صد بار تکرار شد اینقدر که آخر روز خودمم دلم برای خودم سوخت و خسته شدم. آخه از اول صبح غر غر و داد و بیداد و دعوا شنیدم بد تر از همه اینکه هیچ کدوم از دوستایی هم که توقع داشتم تولد منو یادشون نبود حتی زهرا هم بهم زنگ نزد. احمقانه است نه؟ به هر حال امرزو هم مثل دیروز شروع شد منم با تمام دوستام قهر کردم و امروز به دیدنشون نرفتم حقه شونه
این عکسم همین طوری گذاشتم از بی عکسی که بهتره؟!؟
راستی یادم رفت بگم امروز وقتی از خواب بیدار شدم لبخند هم یادم رفت! + نوشته شده توسط H.W در هشتم شهریور 1386 و ساعت
12 بعد از ظهر |
آخرین بار که دیدمت . . . 
لحظه تولد؛ قطره اشک معصومی بود که وقتی راه گونه هایم را طی کرد به دنبال یاد هایت زیر پای هزاران رهگذر ناشناس آواره گشت.
آخرین بار که دیدمت، دلم لرزید لرزید که مبادا! حرمت اشک هایم در پی یاد هایت معصومانه بشکند.
ولی من با خودم عهد کرده بودم که هرگز: به بهانه اشک ریختن قطره قطره فراموشت نکنم. و تصمیم گرفته بودم تا شکل یاد های تو مثل یک دلتنگی بزرگ همیشه برایم جاودان بماند
حتی یاد آخرین باری که دیدمت!
۱۳۸۶/۶/۶ + نوشته شده توسط H.W در هفتم شهریور 1386 و ساعت
11 قبل از ظهر |
امروز دو روزه مانده به اینکه یک قدم دیگر به تو نزدیک تر شوم! ولی آن را هم طی خواهم کرد.
من برای رسیدن به تو تمام فاصله های طی می کنم فقط می ترسم می ترسم وقتی من رسم که تو رفته باشی! + نوشته شده توسط H.W در پنجم شهریور 1386 و ساعت
2 بعد از ظهر |
نمی دانم کی بود؟
اما کسی گفت دیروز اول شهریور بود! برایم خودم هم جالب بود که چطور خودم هم فراموش کردم فراموش کردم که شهریور شروع شده درست مثل ماه های دیگر! درست مثل هزاران ماه دیگر که آمدن و رفتند و من هیچ نفهمیدم چطور؟!؟ خوب! اصلاً چرا باید برایم مهم باشد؟ فقط و فقط برای اینکه . . .! حتماً برای شما هم جالب شد جالب اینکه چرا چرا برایم مهم است خوب میگم: برای اینکه من همیشه فکر می کنم در یه ماهی شبیه شهریور بود که روی زمین گم شدم و حالا بیست ساله که دارم دنبال خودم می گردم ولی . . .!
آره! برای اینکه ۷ شهریور تولدم است و این یعنی آغاز یک حادثه بزرگ برای من حادثه ای مثل گم شدن سرگردان شدن و تجربه کردن !!! تجربه چیز هایی که هیچ قبل از این ندیدی شان می دانم که من آغاز حادثه بزرگ گم شدنم!
+ نوشته شده توسط H.W در دوم شهریور 1386 و ساعت
3 بعد از ظهر |
|
درباره وبلاگ
از تبار آب و گلم اما!
سرزمین من جایی است در دور دست ها. جایی شبیه افق! جایی که سهراب و قهار را می فهمند. جایی که برای پریدن یک پرنده کوچک همه بی قرارند. جایی که هیچکس در آن قفس نمی سازد و ماهی را در تنگ دوست ندارند. گل ها بجای گلدان در باغچه ها میرویند؛ جایی که عشق نمی روید! تجلی می کند. . . . . . . . این هم شعار من است: بخند، اعتماد کن و دوست داشته باش !
|
