گاه احساس می کنم
غربت نگاهی
مرا عمیق می شکند
و من هرگز !
تاب این شکستن را ندارم
گاه در باور من
حس غریبی
ریشه می کند
***
و این حس مرا
چون تبسم های تو
در باور لبخند
حل می کند.
***
من می دانم!
وقتی تو باشی!
لبخند معنا پیدا می کند.
| تبليغات | X |
|
گاه احساس می کنم غربت نگاهی مرا عمیق می شکند و من هرگز ! تاب این شکستن را ندارم گاه در باور من حس غریبی ریشه می کند *** و این حس مرا چون تبسم های تو در باور لبخند حل می کند. *** من می دانم! وقتی تو باشی! لبخند معنا پیدا می کند.
+ نوشته شده توسط H.W در سی و یکم تیر 1386 و ساعت
3 بعد از ظهر |
زنده گی مانند قصه مرد یخ فروشی ست که ازش پرسیدند:
- فروختی؟ - گفت: نخریدند تمام شد
یاسین زاده رحمانی دوست خوبم! + نوشته شده توسط H.W در بیست و هشتم تیر 1386 و ساعت
12 بعد از ظهر |
و رفت و رفت! در امتداد جاده ای که انتهایش خورشید داشت می رفت تا برای آخرین بار با آسمان غبار آلود شهرمان وداع کند!
در امتداد این حس عجیب تو به نظرم چقدر دلتنگ می آیی تو به نظرم مانند پادشاه تاریکی ها جلوه می کنی تو چقدر عمیق شدی چقدر به نظرم بلند می آیی اینجا آغاز یک لبخند است اینجا رویش یک حس قشنگ است اینجا ترانه ها خود نغمه می سرایند این چقدر دلپذیر است
اینجا سرشار مهربانی است سرشار ترنم خوش حضور تو اینجا پر از خالی ست ؛ پر از تو می ترسم می ترسم مبادا گاهی من بیدار شوم و تو نباشی می ترسم که شب سحر شود و دیگر حاله ای از نور حضورت مرا محو نسازد
می ترسم که دستانم برای لمس کردنت کوتاهی کند می ترسم می ترسم اگر روزی واقعاً تو نباشی کاش ترس من دروغ باشد و کاش تو برای همیشه در خواب های من بیدار بمانی!
+ نوشته شده توسط H.W در بیست و هشتم تیر 1386 و ساعت
10 قبل از ظهر |
شما نمي توانيد کسي را وادار کنيد که دوست تان بدارد، اما ميتوانيد به کسي تبديل شويد که دوستش مي دارند!
ما زمان زيادي صرف ميکنيم تا شخصي را براي دوست داشتن پيدا کنيم اما چه خوب مي شد اگر اين زمان را براي بيشتر محبت کردن صرف مي کرديم! شما هم موافقید + نوشته شده توسط H.W در بیست و هشتم تیر 1386 و ساعت
9 قبل از ظهر |
این کارت را خودم دیزاین کردم البته ماله سال قبله! چطوره؟ اگه خوشتون اومد کوپیش کنید.
+ نوشته شده توسط H.W در بیست و چهارم تیر 1386 و ساعت
8 قبل از ظهر |
غواسی می دانم ! شنا هم بلدم
اما غرق شدن را می پسندم !
+ نوشته شده توسط H.W در بیست و سوم تیر 1386 و ساعت
4 بعد از ظهر |
سلام به عزیزانی که مهمان کلبه کوچک من شده اند.
<خوش آمدید>
کسی جمع کرد مرا . . .
با افسانه تر ریشه درخت بلوط!
کی بود به آّهستگی صدا کرد مرا؟ چادر را به سر می کنم و زود می آیم مگر نمی دانید که در موجودیت باد تعامل با الف حروف الفبا کرده ام راستی ۳ شنبه را ندیدید شما چند لحظه پیش زیر تاک انگور می چید با هم وعده کرده بودیم راجع به رویش آفتاب پرست حرف بزنیم
او را اگر دیدی بگو که من در بین آلبوم قدیمی خاک گرفته در صندوق چوبی در تاکوی منتظرش هستم!
+ نوشته شده توسط H.W در بیست و سوم تیر 1386 و ساعت
9 قبل از ظهر |
بپرسید از او که سرخ ترین واژه در دوزخ تاریک من است.
من کیستم؟ جای پای مسافری که بعد از رفتن اش روی خاک به جا می ماند<؟>
من کیستم ؟ احساس تلخ یک گل هنگام پژمرده شدن! یا لبخندی زیر سایه یک دیوار من سیم خارداری بین مرز زمان و مکانم.؟ من حدود سیاسی ام من خط و مش یک شاعر در تابوت من برق دو تا چشم شرور یا پاک ترین ملائک با بالهای هفت رنگ؟
من کیستم؟ سوزشی که بعد یک فریاد گلو را می سوزاند! ذره ای الکترون در زیر آب یا شوق رسیدن به سر آب؟ من احساس خوب داشتن موهایی به رنگ طلایی هستم. آری! همان کودکی هستم که همچو تک سوار زمان به روی دیوار جوانی رسیده ام + نوشته شده توسط H.W در بیست و سوم تیر 1386 و ساعت
9 قبل از ظهر |
|
درباره وبلاگ
از تبار آب و گلم اما!
سرزمین من جایی است در دور دست ها. جایی شبیه افق! جایی که سهراب و قهار را می فهمند. جایی که برای پریدن یک پرنده کوچک همه بی قرارند. جایی که هیچکس در آن قفس نمی سازد و ماهی را در تنگ دوست ندارند. گل ها بجای گلدان در باغچه ها میرویند؛ جایی که عشق نمی روید! تجلی می کند. . . . . . . . این هم شعار من است: بخند، اعتماد کن و دوست داشته باش !
|
