و رفت و رفت!
در امتداد جاده ای که انتهایش
خورشید داشت می رفت تا برای آخرین بار
با آسمان غبار آلود شهرمان
وداع کند!
در امتداد این حس عجیب
تو به نظرم چقدر دلتنگ می آیی
تو به نظرم مانند
پادشاه تاریکی ها
جلوه می کنی
تو چقدر عمیق شدی
چقدر به نظرم بلند می آیی
اینجا آغاز یک لبخند است
اینجا رویش یک حس قشنگ است
اینجا ترانه ها خود نغمه می سرایند
این چقدر دلپذیر است
اینجا سرشار مهربانی است
سرشار ترنم خوش حضور تو
اینجا پر از خالی ست ؛ پر از تو
می ترسم
می ترسم مبادا گاهی من بیدار شوم
و تو نباشی
می ترسم که شب سحر شود
و دیگر حاله ای از نور حضورت مرا محو نسازد
می ترسم
که دستانم
برای لمس کردنت
کوتاهی کند
می ترسم
می ترسم
اگر روزی واقعاً تو نباشی
کاش ترس من دروغ باشد
و کاش تو برای همیشه
در خواب های من
بیدار بمانی!
