یاد من باشد کاری نکنم، که به قانون زمین بر بخورد!

 

      یادی از سهراب سپهری:

---

     

خانۀ دوست کجاست؟

در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد،

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت

                     به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد

سپیداری و گفت :

نرسیده به درخت،

کوچه باغی ست که ازخواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صدافت آبی!

 

من این شعر سهراب را خیلی می پسندم شما چطور؟