+ نوشته شده توسط H.W در یازدهم اردیبهشت 1386 و ساعت
3 بعد از ظهر |
درباره وبلاگ
از تبار آب و گلم اما! سرزمین من جایی است در دور دست ها. جایی شبیه افق! جایی که سهراب و قهار را می فهمند. جایی که برای پریدن یک پرنده کوچک همه بی قرارند. جایی که هیچکس در آن قفس نمی سازد و ماهی را در تنگ دوست ندارند. گل ها بجای گلدان در باغچه ها میرویند؛ جایی که عشق نمی روید! تجلی می کند. . . . . . . .
این هم شعار من است: بخند، اعتماد کن و دوست داشته باش !