رها

تا بعد . . .

1rahaa1 — Wed, 31 Oct 2007 08:11:58 GMT

سلام دوستان !

امروز اومدم بگم که ممکن تا مدتی را نتوانم آپ بشم برای همین از قبل معذرت مرا بپزیرید .

راستش امتحان کانکور دارم و لازم است تا سه ماه بعد حسابی خرخونی کنم

خوب تا اینکه دوباره میام پیش تون خدا حافظ برام دعا کنید.

راستی عکس هم ندارم تا براتون بذارم !

و رفت . . .

1rahaa1 — Mon, 22 Oct 2007 08:35:15 GMT

و رفت

و وقتی رفت

نگفت

برای چه مدت

می رود.

و عمق فلسفه این هجرت

همین بود .

حتی وقتی رفت

نگفت :

« خدا حافظ»

و هیچ وقت نگفت

کی بر می گردد.

فقط رفت

و این رفتن

تنها

بهانه ء‌او

برای ماندن بود.

***

شاید راهی به جز رفتن نداشت.

شاید باید می رفت !!

***

حتی نخواست بداند

بعد از رفتنش

من چقدر دلتنگ خواهم شد.

********

من این را

بعد از رفتن اش سرودم:

گوشه ای روی زمین

چشمه ای می جوشید

که طراوت حضور کسی ر ا

در آن می دیدم

اما حالا !

چشمه خشکیده

و به جای آن چشمه جاری

ايينه یاد های تو روئیده.

چقدر ظالمانه

اگر من بیایم و

تو نباشی . . . !

دروغ . . .

1rahaa1 — Sat, 20 Oct 2007 07:09:32 GMT

نمی دانم چقدر !

فقط می دانم که برای هر لحظه نبودنت دروغ گفتم.

بودنت

نبودنت

...

....

همه و همه دروغی بیش نبود

حالا من موندم و تنهایی هام

من و دروغ هام

دروغ هایی که برای

اثبات بودن تو

گفتم.

خیلی وقته که دیگه دروغ گفتن ام یادم رفته

یادم رفته روزی

قرار بود بیایی

حتی یادم رفته

که در هر روز

چند صد بار

برای آمدنت

دلم می تپید؟!؟

قصه شاعر شدن من . . .

1rahaa1 — Mon, 01 Oct 2007 05:59:15 GMT

چهار پنج سال بیشتر نداشتم که عشق شعر گفتن افتاد به سرم و خواستم شاعر شوم ولی چه طوری؟

نمی دانستم

برای همین رفتم پیش مادرم و گفتم:

مادر شاعرا برای چی شعر می نویسند ؟

مادرم بدون اینکه به عمق سوال من فکر کنه خیلی راحت جواب داد :

خوب برای زنده گی

برای غمای شان

و برای کسایی که دوستش دارن

...

این شد که من از آن روز به بعد ، برای هر روز زنده گیم برای هر چیز که مرا غصه میداد و برای تمام ان هایی که دوست شان داشتم شعر نوشتم.

" این زنده گی من است؛

من هر روز از خواب بیدار می شم

صبحانه می خورم

با عروسکام بازی می کنم

و تازه به مادرم هم کمک می کنم

ولی یادم است که هیچ وقت نه دَوَم

چون دویدن کار پسرا است

از هیچ دیواری هم بالا نرم

ولی همیشه تعداد سوالات با این شعر ها همراه بود!

من هیچ وقت نفهمیدم چرا پسرها در بازی هاشان حق دارن بلند بلند بخندند و سرو صدا کنند .

مثل بیرون از حویلی را که سرو صدای بازی پسرها می آید و من هیچ وقت ندیدمش.

راستی من دلم میخواد برای ارغوان هم شعر بگویم

چون او سه ماه پیش پدرش را از دست داد

من برای ارغوان خیلی غصه ام می گیره

ولی نمی دانم چطور این را به او بگویم

چون او ناراحت تر میشه

و راستی برای مادرم هم شعر می نوشتم

چون او را از همه بیشتر دوست داشتم ؟!؟

این شیوه فکر کردن من تا 11 سالگی ادامه داشت

ولی وقتی 11 سالم شد دنیا به نظرم تغییر کرد

در او موقع همه می کوشیدند تا به من یاد بتن که چطور مثل یک دختر خانم نوجوان فکر کنم ، ولی فراموش کرده بودند که به من مثل یه انسان فکر کردن را یاد دهند

با همه این ها

هنوز هم شعر می نوشتم

من هر روز از خواب بیدارم می شوم

دیگه صبحانه نمی خورم

چون باید اول

جویلی را جاروب بکشم

صبحانه بابا را اماده کنم

و ببینم برادر خواهر های کوچکترم

دیگه بهانه چی رو گرفتن

می دونم که هنوز هم زیاد بزرگ نشدم

چون وقتی ارغوان از پیشم رفت

کسی اجازه نداد باهاش خداحافطی کنم

برای همین من او روز برای ارغوان دو تا شعر نوشتم

نوشتم:

ارغوان رفت

و من

خیلی غصه ام گرفت

نوشتم :

ارغوان رفت

و من ارغوان را

خیلی دوست داشتم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اینکه دقیقاً چند سال دیگر توانستم با این قوانین زنده گی کنم درست یادم نیست

ولی بیشتر از هفده سال نداشتم که ذهنم انقلاب کرد

فهمیدم تمام اون روز هایی که باید بلند بلند می خندیدم را از من گرفتن

فهمیدم اصلاً هم زنده گی خوابیدن و بیدار شدن نیست

فهمیدم هیچ کدام از شاعرا مثل من شعر نمی گن

فهمیدم اونایی که من نوشتم

شعر نبوده

فکر های یک دختر بچه بوده

فهمیدم دنیا چقدر بزرگ است

فهمیدم اگه بخواهیم کسی را شاد کنید باید کمی غصه بخوریم

فهمیدم بین خوب و بد چقدر فاصله است

و گام های ما ادم ها گاهی چقدر بلند و بی معنا می شود

و چه راحت قضاوت می کنیم

من در خودم این انقلاب را آنقدر وسیع تجربه کردم که دیگه فراموش کردم باید شبیه کی ها زنده گی کنم برای همین کمی بعد متوجه شدم با تمام آدم های دور و برم فرق کردیم

حتی با مادرم چون او هنوز هم مثل وقتی که من 5 ساله بودم فکر میکرد برای همین هنوز که هنوزه خیلی باهم اختلاف نظر داریم.

حالا

من می دَوَم

بازی می کنم

بلند بلند می خندم

و حتی می خندانم

و این زنده گی من است!

ولی همیشه یادم می مانه

که هیچ کس را مجبور نسازم

تا با قوانین من زنده گی کنند!؟!

* راستی بعد از 17 سالگی من دیگه شعر هم نه نوشتم!

من هستم..............

1rahaa1 — Sat, 29 Sep 2007 08:33:15 GMT

اومدم که یه چیزی بنویسم

اما هیچی به خاطرم نرسید!

شاید دلیلش گرسنه گی و ماه رمضون باشه

نمی دونم؟

برای همین این ها را نوشتم تا بگم

من هستم ...............

حتی اگر چیزی هم نه نویسم

راستی این روز ها هوا کم کم سرد شده و سوز سرما را میشه در بیرون حس کرد !

برای همین سردی آفتابگردونام پژمرده شدن و دارن میمیرن

تو رو خدا براشون دعا کنید

اگه اونا برن من خیلی دلگیر می شم

طرحی دروغی!

1rahaa1 — Tue, 25 Sep 2007 05:38:15 GMT

امروز عکس کسی را

روی پرده ذهنم تصَور کردم

عکس کسی را که هیچ وقت

ندیده بودمش

کسی شبیه همه کس

و یا . . .

امروز من تصویر خیالی

تو را در ذهنم

کشیدم

تصویری از بزرگترین دروغی که در عمرم گفته بودم

نه

دیگر دستمانم

تاب تحریر این را ندارد

که بنویسد!

تا طرحی از این تصویر بکشد

من خسته ام

خیلی خسته

...

خاطره نه . . .

1rahaa1 — Sat, 22 Sep 2007 05:01:51 GMT

گاهی در خاطراتم

و گاه

چون ثانیه های زنده ی

هر روزم

تکرار می شوی

می دانم که حال دیگر نیستی

اما

خاطره بودنت

همچنان

با من است!

نشانی . . .

1rahaa1 — Tue, 11 Sep 2007 05:08:09 GMT

نشانی

خانه دوست کجاســـــــــــــت

در فلق بود که پرسید ســــــــــــــوار

آسمان مکثی کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشـــــــــــــــــت

به تاریکی شن ها بخشیــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و به انگشت نشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان داد

سپیداری و گفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

نرسیده به درخــــــــــــــــــــــــــــــــــت

کوچه باغیست که از خواب خـــدا

سبز تر اســــــــــــــــــــت

و در آن عشــــــــــــق

به انــــــــــــدازه

پـــــــر های

صداقت

آبی

کاش .........

1rahaa1 — Mon, 03 Sep 2007 05:30:55 GMT

روی این کارت خیلی کار کردم

و جمله روش هم مربوط به سالها قبل است از یک شعر تقریباً بلندی که موقعی برای بهترین دوستم حبیبه ( که ما بهش می گفتیم حبیب جرقه * ) نوشته بودم.

خیلی خوب یادم است که:

عصر بلند یک پنجشنه تابستان بود که هر دو سوار اتوبوس شده بودیم. اینکه در راه چقدر حرف زدیم و خندیدیم بماند

تا اینکه اتوبوس رسید به ایستگاه خانه ما؛

من به ناچار از حبیب خداحافظی کردم و پیاده شدم.

ولی وقتی پیاده شدم بجای اینکه وارد کوچه خانه شوم؛ همان جا ایستادم و به ادامه مسیر اتوبوس خیره شدم که در امتداد یک خط راست در حرکت بود و آنقدر در این خط مستقیم رفت که آهسته آهسته از چشم من ناپدید شد .

این بود که قسمت اول این شعر شکل گرفت:

و رفت و رفت

در امتداد جاده ای

که انتهایش خورشید داشت می رفت تا

برای آخرین بار

با آسمان غبار آلود شهرمان

وداع کند

و این راست هم بود

چون همان چند ثانیه تماشای مسیر حرکت اتوبوس بود که

آن روز مرا به غروب رساند .

آفتاب غروب کرد

و اغروبش درست شبیه حس دلتنگی من بود.

دیگر فرصتی برای برگشت به گذشته و خاطره آن روز زیبا نبود

برای همین فقط در ادامه شعرم نوشتم:

کاش بودی و می دیدی

وقتی نیستی

آسمان چقدر

دلگیر است!

* راستی من بعد آن روز؛ دیگر هیچ وقت حبیبه را ندیدم!

ولی این شعربرای همیشه جاودانه ماند.

رد پا . . . . . . .

1rahaa1 — Sat, 01 Sep 2007 11:58:29 GMT

این هم جاهای پای من

که به تکرار می روند.